با لب دمساز خود گر جفتمی  … همچو نی من گفتنیها گفتمی

هر که او از همزبانی شد جدا … بی‌‌زبان شد گرچه دارد صد نوا

چون که گل رفت و گلستان در گذشت … نشنوی زان پس ز بلبل سرگذشت

عشق ،  انقدر بی ارزش شده بود ؟ یا تو سرای  پنبه ایشون یه چیزی کار گذاشته بودن ، یه دستگاهی که بدون هیچ فهمی ، و فقط برای اینکه بخریش بهت حرفای قشنگ می زنه ؟

ببخشید اگه سکوت کردم … ترسیدم عشق منو اشتباه بگیری

ببخشید اگه حرفی زدم و از عشقم چیزی گفتم ، یادم رفته بود که جایی زندگی میکنم که تو حتماً منو اشتباه میگیری

…

تو فکر نمیکنی که ما هردومون قربانیه این زمانیم ؟ تو قبول نداری که “روح آشنا ” کشک بود تو زمانه ی ما ؟

مرغک عاشق کجا شد شور آواز قشنگت
در قفس چون قلب خود هر لحظه نالانت نبینم
تکیه کن بر شانه ام ای شاخه نیلوفرینم
تا غم بی تکیه گاهی را به چشمانت نبینم

قصه دلتنگیت را خوب من بگذار و بگذر
گریه دریاچه ها را تا به دامانت نبینم
کاشکی قسمت کنی غمهای خود را با دل من
تا که سیل اشک را زین بیش مهمانت نبینم
تکیه کن بر شانه ام ای شاخه نیلوفرینم
تا غم بی تکیه گاهی را به چشمانت نبینم
تکیه کن بر شانه ام ای شاخه نیلوفرینم
تا غم بی تکیه گاهی را به چشمانت نبینم